Im Frühling
Hier lieg ich auf dem Fruehlingshuegel:
Die Wolke wird mein Fluegel,
Ein Vogel fliegt mir voraus.
Ach, sag mir, all-einzige Liebe,
Wo du bleibst, dass ich bei dir bliebe!
Doch du und die Luefte, ihr habt kein Haus.
Der Sonnenblume gleich steht mein Gemuete offen,
Sehnend,
Sich dehnend
In Lieben und Hoffen.
Fruehling, was bist du gewillt?
Wann werd ich gestillt?
Die Wolke seh ich wandeln und den Fluss,
Es dringt der Sonne goldner Kuss
Mir tief bis ins Gebluet hinein;
Die Augen, wunderbar berauschet,
Tun, als schliefen sie ein,
Nur noch das Ohr dem Ton der Biene lauschet.
Ich denke dies und denke das,
Ich sehne mich, und weiss nicht recht, nach was:
Halb ist es Lust, halb ist es Klage;
Mein Herz, o sage,
Was webst du fuer Erinnerung
In golden gruener Zweige Daemmerung?
– Alte unnennbare Tage!
Eduard Mörike
Geboren 1804 Gestorben 1875
Tavasszal
Dombon fekszem, tavaszvarázsban:
Szép felhő lesz a szárnyam,
S szállok madár nyomában.
Óh, de mondd, te vágyott szerelem,
Merre laksz, hol élhetnék veled?
Ám tenéked s szélnek nincs háza.
Mint a napraforgóvirág: nyitott a lelkem,
Vágyódik,
Álmodik,
És remél szép szerelmet.
Játszol csak tavasz velem?
Nyugtom hol lelem?
Látom, folyó s felhő, mint vándorolnak,
Napnak csókjai áthatolnak
Testemen, s a vérembe alászállnak;
És a mámor ittas szemeim
Mintha elaludnának,
Méhek dongását csak fülem észleli.
A lélek ide-oda száll,
Hogy mire vágy, nem tudja igazán:
Jut itt hely vígságnak, panasznak;
De szívem, mondd csak,
Miből fonsz emlékkoszorút,
Hogy zöld, aranyló legyen alkonyunk?
– Elmúlt, talányos napoknak!
Szalki Bernáth Attila