Edelweiss
Bist du wohl lebendig,
Edelblume du,
Die so hold beständig
In der Gletscher Ruh'?
Mit den samtnen Blättern,
Mit dem weichen Schaft
Trotzest du den Wettern
In bewährter Kraft.
Keine Farbe flimmert
Auf dem Kelche dir,
Kalt wie Schneeglanz schimmert
Deiner Krone Zier.
Gleich der Immortelle
Dauert dein Gewand,
Hältst du frisch und helle
Unverwelklich stand.
Dir in Gletscherkühle,
Einsam licht und schön,
Aehnlich sind Gefühle
Auf des Lebens Höh'n.
Fern, wie du, den Rosen
Und dem Gartenbeet,
Wo die Stürme tosen,
Wo die Schneeluft weht;
Beim Krystallgeschiebe,
Bei dem ew'gen Eis:
Da verwandelt Liebe
Sich in Edelweiß!
Josephine von Knorr
Geboren 1827
Gestorben 1908
Havasi gyopár
Áldva vagy élettel
Kedves kis virág,
Téged nem rettent el,
Zord gleccser világ?
Bársonyos levélke,
Gyenge, vékony szár,
Annak ellenére
Állsz, szél szaggat bár.
Kelyhedben nem villan
Szín, de benne él
A fény, hóként csillan,
Nyár van akár tél.
Mint szalmavirágnak,
Tartós a ruhád,
Friss fehér szirmodnak,
Hervadás nem árt.
Gleccser nem tűn hűsnek,
Vonz fény s szép magány,
Érzed ezt derűsnek
Él’ted magasán.
Lent a rózsák kényes
Népe kertben él –
Fent vagy, vihar tépdes,
Ott, hol úr a szél.
Zord gleccser világban,
Ott, hol örök jég,
Benned kis gyopárban
Hű szerelem ég!
Szalki Bernáth Attila
1 hozzászólás
Attila, gratulálok, sikeres fordítás!
Ritmikailag még kicsit finomíthatnál rajta, talán ehhez hasonlóan:
Élettel vagy áldva,
Kedves kis virág,
Nem rettent el, látva,
Mily zord a világ?
Bársonyos levélke,
Vékony, gyenge szár,
Nem orrolsz a szélre,
Megtépáz habár.
Kelyheden nem villan
Szín, de fényed él,
Mint a hó, úgy csillan,
Légyen nyár vagy tél.
Mint szalmavirág is,
Ktartó leszel,
Fehér szirmod oly friss,
Sosem hervad el.
Gleccsertől sem fázol,
Vonz a fény, magány,
Derűsen virágzol
Élted magasán.
Rózsák népe lenn van,
Kényes kertben él,
Míg te fenn, viharban,
Hol cibál a szél.
Zord, fagyos világban,
Hol örök a jég,
Benned, kis gyopárban
Hű szerelem ég!