Der Lindenbaum
Am Brunnen vor dem Tore
Da steht ein Lindenbaum:
Ich träumt in seinem Schatten
So manchen süßen Traum.
Ich schnitt in seine Rinde
So manches liebe Wort;
Es zog in Freud und Leide
Zu ihm mich immerfort.
Ich mußt auch heute wandern
Vorbei in tiefer Nacht,
Da hab ich noch im Dunkel
Die Augen zugemacht.
Und seine Zweige rauschten,
Als riefen sie mir zu:
»Komm her zu mir, Geselle,
Hier findst du deine Ruh!«
Die kalten Winde bliesen
Mir grad ins Angesicht,
Der Hut flog mir vom Kopfe,
Ich wendete mich nicht.
Nun bin ich manche Stunde
Entfernt von jenem Ort,
Und immer hör ich's rauschen:
Du fändest Ruhe dort!
Wilhelm Müller
Geboren 1794
Gestorben 1827
A hársfa
A kútnál, túl kapunkon,
Egy öreg hársfa áll,
Árnya alatt, ha nyugszom,
Az édes álom vár.
Bevéstem a kérgébe,
Sok szép, szerelmes szót,
S vidám vagy bús az éltem,
Oda csalogatott.
Ma is kell vándorolnom,
Az éjszakákon át,
Sötétben, vándorúton
Csukódik szempillám.
Az ágak egyre zúgtak,
Üzenték azt felém:
> Legény, jöjj hozzám újra,
Hisz nyugtod itt leléd! <
Sapkám vihar sodorta,
– A szél arcomba fújt, –
De érte nem futottam,
Hisz hív a vándorút.
Eljöttem vándorútra,
Onnan, hol hársfa él,
De hallom, most is zúgja:
Nyugalmat itt lelnél!
Szalki Bernáth Attila