Költő vagyok csak, semmi más,
Levél, ki elszakadt a fáról,
Repíti vágy és álmodás,
Hajnalba hull az éjszakából.
És néha föl az égre száll
És néha visszahull a sárba
És néha egy bokrot talál,
De soha sincsen nyugovása.
Juhász Gyula
Niemals
Dichter bin nur, anderes kaum,
ein Blatt, abgerissen von dem Ast,
geschleudert nur von Lust und Traum,
in Morgenrot, aus der dunklen Nacht.
Und manchmal, rauf im Himmel fliegt,
und manchmal, herunterfällt im Schlamm,
'd manchmal, in einem Gebüsch liegt,
aber die Ruhe, hat nie bekam.
Fordította Mucsi Antal