Az égen fönn megáll a hold
Az est, a rest festő korommal
átfesti mind
amit nappal megrajzolt renyhe gonddal.
A rét ezüst tó, mély, a sodra fojt,
csak ennyi volt:
jártunk a nád közt és a szél dalolt.
Sok ablakon benéztem érted én,
nyisd a szemed,
mert vak szemem nem érte még a fény.
Sok éjszakába hívtam a neved,
hallgatni jó,
nézd, sétál a hold a világ felett.
Az égen akkor fönn megállt a hold,
csak ennyi volt:
Fejem fejedre lassan ráhajolt.
Márai Sándor 1900 – 1989
Oben am Himmel blieb der Mond stehen
Der Abend, mit meinen trägen Armen
umfärbt alles,
was er tagsüber gemalt ohne Erbarmen.
Die Au ist ein Silber See, erstickend, tief,
war nur so viel:
Wir gingen durch das Schilf, der Wind sang schief.
Hab‘ durch viele Fenster nach dir gesucht,
öffne d‘ Augen,
weil mein Auge, hat noch kein Licht besucht.
Nächtelang deinen Namen rufend, im Feld
schön zu hören,
schau, der Mond spaziert jetzt über die Welt.
Dann machte der Mond auf dem Himmel Stopp,
nur so viel war:
Mein Kopf sank langsam über deinen Kopf.
Fordította: Mucsi Antal-Tóni